Een van mijn allerliefste vriendinnetjes heeft een vent uitgekozen die nu in een zandbak rond hangt, een hele grote. Zo één met tanks en straaljagers en bermbommen. En als ik haar blog berichten lees vraag ik me af waar ik zo moeilijk over doe. De verbindingen van daar naar hier is zoveel slechter dan mijn verbinding naar ZF zou zijn. Ik bedoel met wifi en whatsapp, eventueel cammen via Ipads, Skype.. the sky is the limit!
En nu is mijn vent een nachtje weg. Een nachtje. Even voor zn werk heen en weer. In Nederland. Dat heeft hij al wel vaker gedaan en ik heb er nooit bij stil gestaan, dat hoorde er gewoon bij. Maar nu voelt het ineens alsof dit het begin van het einde is, waarom duurt de dag zo lang? Jeez wat voel ik me nu ineens een aansteller. Ik bedoel, hij is nog niet eens in ZF op gesprek geweest om de boel rond te praten. Maar pfff waarom voel ik me zo onzeker, waarom kan ik niet gewoon zoals mijn vriendinnetje het nemen zoals het is en er het beste van maken?
Ik hoop vooral dat er snel duidelijkheid is... Zodat die chaos in mn hoofd tot rust kan komen want momenteel voel ik me zo'n snowglobe die even flink door elkaar is geschud en van mij mag die sneeuw nu wel weer snel naar de bodem zakken..
1 reacties:
Ook die rotdagen (en soms baal-weken) horen er bij. Maar we zijn sterke vrouwen, dus we kunnen dat aan. En juist om dat te kunnen mogen we ons soms helemaal blubberpudding voelen, mogen er dagen zijn dat we zelf regenen en onweren en dat we diep onder onze dekens willen kruipen en wachten tot een goede dag. Je perspectief verandert, de horizon ziet er opeens wat anders uit en daardoor beleef je dingen ook anders. Gelukkig is er één zekerheid van een snowglobe: de vlokken komt altijd tot rust, hoe hard de sneeuwstorm ook is geweest.
Post a Comment