D-Day, of toch niet?

Vandaag was het dan eindelijk zover! De chaos in mijn hoofd zou eindelijk verleden tijd worden! Vriendje zou op gesprek met de bazen. Horen wat de mogelijkheden zijn en of het allemaal door zou gaan. Om 12.30 moest hij op de plaats van bestemming zijn. om 14.30 was hij pas weer terug. Ik had twee vriendinnetjes inmiddels al een berichtje gestuurd of een gesprek van 2 uur wel normaal was :') maar hij was schijnbaar ook nog even langs de bouwmarkt gereden (die aan de andere kant van de stad zit haha) om nog wat ophang systemen te kopen. Nou ja prima.

En is er nu wat duidelijk? Eeh nee. Voor mijn gevoel niet meer dan wat ik al wist. Dat ze huisvesting voor hem gaan regelen als hij daar heen gaat. Dat hij een bus krijgt om zichzelf mee te vervoeren daar. Dat hij als ZZP-er in dienst zal moeten komen. Dat hij beter gaat verdienen. Maaarrr hoeveel dat is horen we dan pas a.s. maandag/dinsdag want dat moeten ze eerst allemaal op papier zettten. Pas als we dat weten kan vriendje in contact met KVK en belastingdienst om te zien wat dat financieel gezien voor hem gaat betekenen en wat hij dan maandelijks overhoudt.

Feitelijk gezien kunnen we nu dus gewoon nog een week wachten voor we meer duidelijkheid hebben. Ondertussen begint vriendje ineens steeds meer te twijfelen.
Ik was in de veronderstelling dat hij het heerlijk zou vinden om zoveel weg te zijn. Want vanaf het begin van onze relatie heeft hij mij altijd duidelijk gemaakt dat hij het heerlijk vind om een paar weken alleen te zijn. Dat hij prima alleen kan zijn. Dat deed mij in het begin heel veel pijn, was ik dan niet goed genoeg? Maar dat had niets met mij te maken, maar het het feit dat hij van zn 18e tot 24e eigenlijk altijd alleen was en daar heel erg van kon genieten.
Ondertussen bleek vandaag iets totaal anders. Hij vindt het schijnbaar toch niet zo leuk dat hij straks minstens 3 week achter elkaar in ZF zou zitten. Hij zei letterlijk: Het liefst zou ik gewoon elke avond terug komen. Huh, wat?! Hoor ik dat nou goed? Ik heb ook echt nog even extra doorgevraagd, of de man die altijd riep/roept graag alleen te zijn en die als hij single was geweest direct naar ZF was gegaan zonder enige twijfel, dit nu serieus aan mij verkondigt?

Hij was bijna beledigd haha. Toen even knuffelen. Ik ben best wel blij dat hij dat zei. Voor mijn eigen gevoel en zelfverzekerheid. Dat ik toch niet de enige ben die het er zo moeilijk mee heeft. En natuurlijk emo zoals ik ben kwamen de tranen. Hij noemt me liefkozend snotkop en drukt me nog even tegen zich aan. Hij kon er maar niet bij dat ik dat van hem dacht, dat hij er helemaal niet mee zou zitten.  Grapjas. Nou ja voor mij was het hoge woord en dus ook uit. Eindelijk. Ik geloof niet dat ik nu nog hoef te twijfelen of hij wel door heeft hoe ik me er over voel :-P

Al met al was D-Day dus toch niet zo'n D-Day... Nouja we wachten maar weer rustig af tot maandag/dinsdag.

Read more »

En dan breekt er iets..

Eigenlijk had ik vorige week al wel een blog vol frustratie kunnen typen, dat ik het godverdomme haat dat nog steeds niets zeker is, dat ik verdomme gewoon nog steeds niet weet hoe mijn toekomst er straks uitziet. Maar voor mijn gevoel had t geen nut. Dus dan laat ik het maar.. Veel verder als een potje schelden op alles en niemand was ik toch niet gekomen.

Inmiddels zit ik al een paar dagen met een flinke buikgriep in huis en dat geeft (helaas) veel tijd om na te denken..

Iedereen om me heen blijft maar vragen of er al meer duidelijk is. Al weken. En hoewel lief bedoelt, brengt het voor mij vooral frustratie met zich mee. Want nee ik weet nog niets. Nog steeds niets. En lief dat je het vraagt, maar hoe minder ik het er over hoef te hebben, hoe beter. Mijn moeder zegt dat ze voor mij hoopt dat het niets wordt. Omdat ze me kent, omdat zij weet hoe ik me voel. En dat is lief, maar zelf weet ik eigenlijk helemaal niet wat ik voel. Ze heeft wel gelijk, het zou voor mij het fijnst zijn als hij gewoon lekker bij mij kan blijven, maar wie ben ik om hem tegen te houden in zijn droombaan? Als dat ook nog eens voor ons meer mogelijkheden bied in de toekomst? Dat negeer je ook niet zo maar..

Mijn oma is verdrietig voor mij. Ik ben de eerste kleindochter met een vriend die veel in het  buitenland zou komen te zitten. Sterker nog ik zal de eerste in haar lijn zijn met een vriend/partner/man die veel in het buitenland zit. Ze vind het moeilijk. Ze zegt dat als het zover is en ik voel me alleen dat ik dan ook altijd bij haar mag komen slapen. Weer zo'n heartbreaking moment. Want ik hou zielsveel van haar maar weet ook dat zij het eeuwige leven niet meer heeft. Ze snapt gelukkig wel dat ik niet direct nee kan zeggen, dat ik vind dat ik eerst moet weten hoe en wat precies voor ik een wel overwogen antwoord kan geven.

Toch apart hoeveel mensen in mijn omgeving het raar vinden dat ik niet per direct al tegen bent. Argumenten met, daar ben je toch niet voor gaan samenwonen, en jij kunt helemaal niet goed alleen zijn (wat overigens wel waar is haha), tot zelfs: ben je niet bang dat hij er met een mooie Franse vandoor gaat? (ja serieus, fijn voor je self esteem ook echt dat soort opmerkingen :+ ) Wat moet ik daar nou mee?

Vanmorgen werden we samen wakker. Lekker even knuffelen tot meneer uiteindelijk met zn telefoon ging liggen klooien. Maar dat ding ging maar niet meer aan de kant. Toen ik daar wat van zei, werd hij boos. Smeet zn telefoon opzij. Dag fijn moment. Me omgedraaid en stilletjes liggen huilen. Ineens kwam alles naar boven. Alles wat ik de afgelopen weken heb opgekropt kwam er stilletjes uit. Ik geloof niet dat hij ook maar iets heeft gemerkt. Want ik wil het niet.

Niet totdat dinsdag alles duidelijk is...

Read more »

Genieten

Wat kan dat toch heerlijk zijn. Samen een avondje weg. Even door de winkels. Een enorme fles van mijn favo wasverzachter! Een nieuwe trui voor hem. Daarna een drankje doen in een cafeetje. Lekker knuffelen, heerlijk samen. Eerlijk toegeven dat ik het niet zo makkelijk vind. Dat ik hard mn best doe om er boven te staan en blij voor hem te zijn. Waarop hij dan zegt dat alles nog niet zeker is. Dat hij sowieso niet gaat als er geen woning is geregeld, dat het goed te doen is om daar heen te komen, dat ie zorgt dat hij met de feestdagen gewoon thuis is. Alles om mij beter op mn gemak te doen voelen.

Maar ik geloof dat ik liever uit ga van het slechtste van het slechtste, dan kan het alleen maar meevallen..

Nog een paar nachtjes wachten....

Read more »

Al die onzekerheid..

Inmiddels had ik toch wel gehoopt dat er meer duidelijk zou zijn over mijn toekomst, onze toekomst, maar het is nog steeds onzeker. Tot dinsdag, D-day. Pfff wat kunnen de dagen dan toch ineens voorbij kruipen. Er lijkt geen tempo in te zitten terwijl ik alleen maar wil weten wat er nu met de rest van ons leven gaat gebeuren...

Gister avond was ik even op visite bij een vriendinnetje, even bij kletsen, haar op de hoogte stellen van wat er momenteel allemaal gebeurt. Haar vriend was er ook. Toen ik vertelde wat het idee was waren zij er allebei zo negatief over.. Dat zouden zij nooit accepteren van elkaar. Ik was stom verbaasd. Je kunt toch niet bij voorbaat ergens al nee opzeggen zonder dat je weet wat de mogelijkheden zijn? Maar zij zou gewoon gezegd hebben dat ze het niet wilde als haar vriend in zo'n situatie zou zitten. Zou het dan echt zo makkelijk kunnen zijn? Geen schuld gevoelens? Ik voel me er echt klote bij als ik er aan denk dat hij weg zou gaan, maar aan de andere kant wie ben ik om hem tegen te houden? Daarbij als je een relatie hebt moeten dit soort dingen toch ook bespreekbaar zijn?

Inmiddels ben ik ook begonnen met lijnen. Niet heel extreem, maar wel sterk letten op mn koolhydraat en suiker inname. Het valt me reuze mee. Ik stuur vriendje een foto van een leuke sexy outfit die ik wel wil aantrekken om het te vieren als ik op mn streefgewicht zit. Dat bevalt m wel. Daarna schoorvoetend gevraagd of hij toevallig zin heeft om vanavond even met me het centrum in te gaan. Nog even van hem kunnen genieten voordat dinsdag alles eventueel volledig veranderd. Via whatsapp is zo'n vraag toch nog makkelijker dan in het echt. Hij heeft volgens mij nog niet echt een idee hoe moeilijk ik het er mee heb. Ik wil me sterk houden tot dinsdag, tot we meer weten, pas daarna kan ik voor mn gevoel echt uiten hoe ik me voel. Ik wil hem niet bij voorbaat al een richting in duwen wat betreft de keuze die we moeten maken. Maar deze opmerking via whatsapp zal hem denk ik wel een beetje aan het denken zetten wat betreft mijn gedachten en emoties op dit moment. 

God wat hou ik toch van hem. Ik geloof dat ik serieus de wereld voor hem over heb... In ons geval dus bijna letterlijk....

Read more »

Slaap? Wat is dat?

Oke.. Dit was een slechte nacht.. Niet zo maar slecht maar gewoon kut. En niet alleen omdat poes niet helemaal wist waar ze moest gaan liggen nu vriendje niet bij ons in bed lag. Ik kon gewoon niet in slaap komen. Meestal ga ik vroeg naar bed, nog even lezen of tv kijken en dan ben ik meestal met een kwartiertje wel weg. Nou vannacht dus mooi niet.. om 02.00 was ik nog steeds klaar wakker. Wat een ellende als je dan uiteindelijk in slaap valt en dat je wekker weer gaat om 7.30

Maar waarom? Vriendje is wel vaker weg. Meestal slaap ik dan nog beter omdat ik dan het hele bed voor mezelf heb _O- Heeft dat gezeik met ZF dan zoveel invloed op me? Ben ik echt zo'n aansteller :+

Maar dan nu nog het grote geval. Wat moet ik hiermee naar vriendje toe. Aan de ene kant moet je elkaar altijd alles vertellen, aan de andere kant, als ik nu al zo slecht slaap en ik vertel dat het komt omdat het zo'n enorme chaos is in mn hoofd over dit alles, zou ik dan niet (al dan niet onbewust) zijn mening kunnen beinvloeden wat betreft zijn keus? Mijn eerste gedachte is dan dus ook om het maar mooi even hier te houden, al mn gezeik in desnoods 6 blogs per dag haha om wat rust in de bovenkamer te creeeren.

Typisch, ik heb zo'n gloeiende hekel aan opruimen en schoonmaken, maar toen ik vandaag de nieuwe nachtkastjes had opgehaald (ik zou eerst op de fiets, met bouwpakketjes kan dat makkelijk in mn mand, maar gelukkig dat ik met de auto was, want ze bleken kant en klaar te zijn :') ) heb ik onze slaapkamer maar even een beetje opgeruimd, direct even overal in huis stofgezogen en afgestoft en daarna was mijn hoofd gewoon even leeg! Misschien moet ik toch vaker schoon gaan maken....

Nu even lekker lang uit op de bank, wachten tot mn lief weer hier is en ik hem even lekker kan knuffelen en hem daarna aan tafel kan zetten omdat ik lekker voor m ga koken vanavond. Misschien toch er dan maar even over beginnen.... 

En hopelijk vannacht wel weer lekker slapen!

Read more »

Snowglobes

Een van mijn allerliefste vriendinnetjes heeft een vent uitgekozen die nu in een zandbak rond hangt, een hele grote. Zo één met tanks en straaljagers en bermbommen. En als ik haar blog berichten lees vraag ik me af waar ik zo moeilijk over doe. De verbindingen van daar naar hier is zoveel slechter dan mijn verbinding naar ZF zou zijn. Ik bedoel met wifi en whatsapp, eventueel cammen via Ipads, Skype.. the sky is the limit!

En nu is mijn vent een nachtje weg. Een nachtje. Even voor zn werk heen en weer. In Nederland. Dat heeft hij al wel vaker gedaan en ik heb er nooit bij stil gestaan, dat hoorde er gewoon bij. Maar nu voelt het ineens alsof dit het begin van het einde is, waarom duurt de dag zo lang? Jeez wat voel ik me nu ineens een aansteller. Ik bedoel, hij is nog niet eens in ZF op gesprek geweest om de boel rond te praten. Maar pfff waarom voel ik me zo onzeker, waarom kan ik niet gewoon zoals mijn vriendinnetje het nemen zoals het is en er het beste van maken?

Ik hoop vooral dat er snel duidelijkheid is... Zodat die chaos in mn hoofd tot rust kan komen want momenteel voel ik me zo'n snowglobe die even flink door elkaar is geschud en van mij mag die sneeuw nu wel weer snel naar de bodem zakken..

Read more »

En dan.. Staat je wereld op zn kop

Bijna een jaar geleden ben ik verhuisd. Samenwonen gingen wij. Wat een verandering. Van heimwee naar huis, naar nu bijna een jaar later toch helemaal op mn plek. Huisje boompje beestje (want ja Poes is echt een aanwinst in huis en we zouden niet meer zonder kunnen!), we zijn voorlopig wel compleet.Hij heeft een baan, ik heb inmiddels zij het parttime toch ook aardig wat uurtjes bij elkaar gesprokkeld.

Nouja hij had een baan. Officieel is hij werkloos. Gelukkig was zn contract nog niet omgezet dus kan hij momenteel nog wel even blijven werken (wat een fijne baas) maar er zit een nieuwe baan aan te komen. Stom als ik was (achteraf :') ) had ik m toen gezegd dat hij misschien eens met de grote bazen van zn vorige werk in contact moest zien te komen, dat zij misschien nog wel mogelijkheden hadden...En ik heb het geweten. Na een telefonisch gesprekje blijkt dat ze hem graag willen hebben! Top! Alleen wel minstens 80% van de tijd in het wonderschone Zuid Frankrijk.Wat!! 80%??? Wat doen jullie mij aan? Ik mocht zelfs zo meeverhuizen als dat makkelijker was.. Eeh ik wil helemaal niet naar Zuid Frankrijk verhuizen :(En nu...Gut ik weet het echt allemaal even niet meer.

 Ik hoop dat deze blog er voor kan zorgen dat ik de boel een beetje op een rij kan houden, want momenteel is het één grote chaos in mn hoofd. Niet zo gek natuurlijk. Want dit is een keus die de rest van ons leventje gaat veranderen.Pfoe.

Read more »