Vandaag was het dan eindelijk zover! De chaos in mijn hoofd zou eindelijk verleden tijd worden! Vriendje zou op gesprek met de bazen. Horen wat de mogelijkheden zijn en of het allemaal door zou gaan. Om 12.30 moest hij op de plaats van bestemming zijn. om 14.30 was hij pas weer terug. Ik had twee vriendinnetjes inmiddels al een berichtje gestuurd of een gesprek van 2 uur wel normaal was :') maar hij was schijnbaar ook nog even langs de bouwmarkt gereden (die aan de andere kant van de stad zit haha) om nog wat ophang systemen te kopen. Nou ja prima.
En is er nu wat duidelijk? Eeh nee. Voor mijn gevoel niet meer dan wat ik al wist. Dat ze huisvesting voor hem gaan regelen als hij daar heen gaat. Dat hij een bus krijgt om zichzelf mee te vervoeren daar. Dat hij als ZZP-er in dienst zal moeten komen. Dat hij beter gaat verdienen. Maaarrr hoeveel dat is horen we dan pas a.s. maandag/dinsdag want dat moeten ze eerst allemaal op papier zettten. Pas als we dat weten kan vriendje in contact met KVK en belastingdienst om te zien wat dat financieel gezien voor hem gaat betekenen en wat hij dan maandelijks overhoudt.
Feitelijk gezien kunnen we nu dus gewoon nog een week wachten voor we meer duidelijkheid hebben. Ondertussen begint vriendje ineens steeds meer te twijfelen.
Ik was in de veronderstelling dat hij het heerlijk zou vinden om zoveel weg te zijn. Want vanaf het begin van onze relatie heeft hij mij altijd duidelijk gemaakt dat hij het heerlijk vind om een paar weken alleen te zijn. Dat hij prima alleen kan zijn. Dat deed mij in het begin heel veel pijn, was ik dan niet goed genoeg? Maar dat had niets met mij te maken, maar het het feit dat hij van zn 18e tot 24e eigenlijk altijd alleen was en daar heel erg van kon genieten.
Ondertussen bleek vandaag iets totaal anders. Hij vindt het schijnbaar toch niet zo leuk dat hij straks minstens 3 week achter elkaar in ZF zou zitten. Hij zei letterlijk: Het liefst zou ik gewoon elke avond terug komen. Huh, wat?! Hoor ik dat nou goed? Ik heb ook echt nog even extra doorgevraagd, of de man die altijd riep/roept graag alleen te zijn en die als hij single was geweest direct naar ZF was gegaan zonder enige twijfel, dit nu serieus aan mij verkondigt?
Hij was bijna beledigd haha. Toen even knuffelen. Ik ben best wel blij dat hij dat zei. Voor mijn eigen gevoel en zelfverzekerheid. Dat ik toch niet de enige ben die het er zo moeilijk mee heeft. En natuurlijk emo zoals ik ben kwamen de tranen. Hij noemt me liefkozend snotkop en drukt me nog even tegen zich aan. Hij kon er maar niet bij dat ik dat van hem dacht, dat hij er helemaal niet mee zou zitten. Grapjas. Nou ja voor mij was het hoge woord en dus ook uit. Eindelijk. Ik geloof niet dat ik nu nog hoef te twijfelen of hij wel door heeft hoe ik me er over voel :-P
Al met al was D-Day dus toch niet zo'n D-Day... Nouja we wachten maar weer rustig af tot maandag/dinsdag.
Ik was in de veronderstelling dat hij het heerlijk zou vinden om zoveel weg te zijn. Want vanaf het begin van onze relatie heeft hij mij altijd duidelijk gemaakt dat hij het heerlijk vind om een paar weken alleen te zijn. Dat hij prima alleen kan zijn. Dat deed mij in het begin heel veel pijn, was ik dan niet goed genoeg? Maar dat had niets met mij te maken, maar het het feit dat hij van zn 18e tot 24e eigenlijk altijd alleen was en daar heel erg van kon genieten.
Ondertussen bleek vandaag iets totaal anders. Hij vindt het schijnbaar toch niet zo leuk dat hij straks minstens 3 week achter elkaar in ZF zou zitten. Hij zei letterlijk: Het liefst zou ik gewoon elke avond terug komen. Huh, wat?! Hoor ik dat nou goed? Ik heb ook echt nog even extra doorgevraagd, of de man die altijd riep/roept graag alleen te zijn en die als hij single was geweest direct naar ZF was gegaan zonder enige twijfel, dit nu serieus aan mij verkondigt?
Hij was bijna beledigd haha. Toen even knuffelen. Ik ben best wel blij dat hij dat zei. Voor mijn eigen gevoel en zelfverzekerheid. Dat ik toch niet de enige ben die het er zo moeilijk mee heeft. En natuurlijk emo zoals ik ben kwamen de tranen. Hij noemt me liefkozend snotkop en drukt me nog even tegen zich aan. Hij kon er maar niet bij dat ik dat van hem dacht, dat hij er helemaal niet mee zou zitten. Grapjas. Nou ja voor mij was het hoge woord en dus ook uit. Eindelijk. Ik geloof niet dat ik nu nog hoef te twijfelen of hij wel door heeft hoe ik me er over voel :-P
Al met al was D-Day dus toch niet zo'n D-Day... Nouja we wachten maar weer rustig af tot maandag/dinsdag.
1 reacties:
Hoe rot de situatie ook is ben ik wel blij dat het hoge woord er nu uit is en jullie wat inzicht in elkaars gevoelens hebben gegeven. Zo waardevol! Fijn om dat te kunnen delen met elkaar meis. En hou vast dat gevoel!
Post a Comment