En dan breekt er iets..

Eigenlijk had ik vorige week al wel een blog vol frustratie kunnen typen, dat ik het godverdomme haat dat nog steeds niets zeker is, dat ik verdomme gewoon nog steeds niet weet hoe mijn toekomst er straks uitziet. Maar voor mijn gevoel had t geen nut. Dus dan laat ik het maar.. Veel verder als een potje schelden op alles en niemand was ik toch niet gekomen.

Inmiddels zit ik al een paar dagen met een flinke buikgriep in huis en dat geeft (helaas) veel tijd om na te denken..

Iedereen om me heen blijft maar vragen of er al meer duidelijk is. Al weken. En hoewel lief bedoelt, brengt het voor mij vooral frustratie met zich mee. Want nee ik weet nog niets. Nog steeds niets. En lief dat je het vraagt, maar hoe minder ik het er over hoef te hebben, hoe beter. Mijn moeder zegt dat ze voor mij hoopt dat het niets wordt. Omdat ze me kent, omdat zij weet hoe ik me voel. En dat is lief, maar zelf weet ik eigenlijk helemaal niet wat ik voel. Ze heeft wel gelijk, het zou voor mij het fijnst zijn als hij gewoon lekker bij mij kan blijven, maar wie ben ik om hem tegen te houden in zijn droombaan? Als dat ook nog eens voor ons meer mogelijkheden bied in de toekomst? Dat negeer je ook niet zo maar..

Mijn oma is verdrietig voor mij. Ik ben de eerste kleindochter met een vriend die veel in het  buitenland zou komen te zitten. Sterker nog ik zal de eerste in haar lijn zijn met een vriend/partner/man die veel in het buitenland zit. Ze vind het moeilijk. Ze zegt dat als het zover is en ik voel me alleen dat ik dan ook altijd bij haar mag komen slapen. Weer zo'n heartbreaking moment. Want ik hou zielsveel van haar maar weet ook dat zij het eeuwige leven niet meer heeft. Ze snapt gelukkig wel dat ik niet direct nee kan zeggen, dat ik vind dat ik eerst moet weten hoe en wat precies voor ik een wel overwogen antwoord kan geven.

Toch apart hoeveel mensen in mijn omgeving het raar vinden dat ik niet per direct al tegen bent. Argumenten met, daar ben je toch niet voor gaan samenwonen, en jij kunt helemaal niet goed alleen zijn (wat overigens wel waar is haha), tot zelfs: ben je niet bang dat hij er met een mooie Franse vandoor gaat? (ja serieus, fijn voor je self esteem ook echt dat soort opmerkingen :+ ) Wat moet ik daar nou mee?

Vanmorgen werden we samen wakker. Lekker even knuffelen tot meneer uiteindelijk met zn telefoon ging liggen klooien. Maar dat ding ging maar niet meer aan de kant. Toen ik daar wat van zei, werd hij boos. Smeet zn telefoon opzij. Dag fijn moment. Me omgedraaid en stilletjes liggen huilen. Ineens kwam alles naar boven. Alles wat ik de afgelopen weken heb opgekropt kwam er stilletjes uit. Ik geloof niet dat hij ook maar iets heeft gemerkt. Want ik wil het niet.

Niet totdat dinsdag alles duidelijk is...